تبلیغات
یادداشت های شخصی ابوالفضل اشناب - مطالب مرداد 1394

شارژ ایرانسل

فال حافظ

یک شهر تا به من برسی عاشقت شده ست... ای سیب سرخ غلت زنان در مسیر رود
 

شنبه 24 مرداد 1394
به قلم : ابوالفضل اشناب دیدگاه

خیلی دور خیلی دورتر !

کلمات کلیدی : دید باز و روشن و متعهدانه , موسیقی ارزشمند , جذب و دفع های عجیب غریب! , میثم محمدحسنی , خب برید بخونین نظرات حضرت رهبر رو , نوک بینی بینی! ,


بسم الله



تا نوک بینی دیدن در هیج موردی خوب نیست!
این مدل نگاه باعث می شود که تو خالکوبی های روی بدن یکی را ببینی و حواست به کنده کاری های دشمن روی روح فرزندت نباشد

باعث می شود که تمام جامعه از دید تو بشوند خودت و دوستانی که با هم هیات می روید!

باعث می شود که به دریادار سیاری هشدار بدهی که اگر به اصول انقلابی خودش باز نگردد باید پست خودش را ترک کند!!

باعث می شود که گوش هایت فقط صدای مداحی و صوت قرآن دوستانت را بشنود و اصلا صدای موسیقی هایی که خیلی از مردم دارند گوش می دهند را متوجه نشود!

باعث می شود معنی "خاکریز های فتح نشده" را نفهمی

معنی "جنگ بدر فرهنگی" را که رهبر گفت متوجه نشوی

باعث می شود بگویی که فریدون و چاووشی حق خواندن از شهدا را ندارند چون در کنسرت هایشان دختران بد حجاب جیغ می کشند!




تا نوک بینی دیدن چیز خیلی بدی است اما کار راحت تر همین است


مشکل خیلی ها اینجاست که اینطوری نگاه نمی کنند...

خیلی مشکل بزرگی دارند پس!

اینطوری نه عرشه  ناو جای "مقصود لو" ست و نه عرصه فرهنگی جای کسی که نوک بینی بین نیست!
 
...........................................

تقدیم نوشت: تقدیم به مجرم بزرگ ! میثم محمد حسنی



...............................................................

ماهـ نوشت :
من میخواهم این را عرض کنم که هنر دینی به‌هیچ‌وجه به معنای قشریگری و تظاهر ریاکارانه‌ی دینی نیست و این هنر لزوماً با واژگان دینی به وجود نمی‌آید. ای بسا هنری صددرصد دینی باشد، اما در آن از واژگان عرفی و غیردینی استفاده شده باشد. نباید تصوّر کرد که هنر دینی آن است که حتماً یک داستان دینی را به تصویر بکشد یا از یک مقوله دینی - مثلاً روحانیت و غیره - صحبت کند. هنر دینی آن است که بتواند معارفی را که همه ادیان - و بیش از همه، دین مبین اسلام - به نشر آن در بین انسانها همت گماشته‌اند و جانهای پاکی در راه نشر این حقایق نثار شده است، نشر دهد، جاودانه کند و در ذهنها ماندگار سازد. این معارف، معارف بلند دینی است. اینها حقایقی است که همه پیامبران الهی برای آوردن آنها به میان زندگی بشر، بارهای سنگینی را تحمّل کردند. نمیشود ما این‌جا بنشینیم و تلاشهای زبده‌ترین انسانهای عالم را - که مصلحان و پیامبران و مجاهدان راه خدا بودند - تخطئه کنیم و نسبت به آن بیتفاوت بگذریم. هنر دینی این معارف را منتشر میکند؛ هنر دینی عدالت را در جامعه به صورت یک ارزش معرفی میکند؛ ولو شما هیچ اسمی از دین و هیچ آیه‌ای از قرآن و هیچ حدیثی در باب عدالت در خلال هنرتان نیاورید. مثلاً هیچ لزومی ندارد که در محاورات سینمایی یا در تئاتر، نام و یا شکلی که نماد دین است، وجود داشته باشد تا حتماً دینی باشد؛ نه. شما میتوانید در باب عدالت، رساترین سخن را در هنرهای نمایشی بیاورید. در این صورت به هنر دینی توجّه کرده‌اید.





والسلام 


سه شنبه 6 مرداد 1394
به قلم : ابوالفضل اشناب دیدگاه

بدون لبخند

کلمات کلیدی : لبخند نزنید! , favirus , فرش خون , عزت با دیپلماسی هیچ تناقضی ندارد , امضا ابوالفضل اشناب ,


بسم الله

ما نمیفهمیم!؟
مصلحت است؟
عرصه دیپلماسی جای این کارها نیست؟
باید خجالت بکشیم؟
باید لبخند بزنیم و تندرو هستیم که نمی زنیم!؟



در فرهنگ انقلاب اسلامی آن طور که من شنیده ام، حرف حق را باید زد و آن را باید با قاطعیت گرفت.
اینکه دیپلماسی و روابط صالحه با کشور های جهان سرجای خود باشد و دورمان را دیوار نکشیم، تناقضی با اخم کردن بجا و استحکام در سیاست خارجی ندارد.
نمی‌خواهید بحث غرامت و جنایت و ایدز را مطرح کنید باشد، جسارت چنین حرکتی نیست، قبول!
اما باید در چشمان این مرد بدون لبخند نگاه کرد.

اکنون که بحث تحریم ها داغ و است و دیپلمات ها شاید گرمی خون های آلوده را فراموش کرده باشند، چرا در همین ماجرای تحریم، موش دوانی ها و اهانت ها و فشار های دولت فرانسه را به ایران کنار گذاشته اند؟
کجا ما باید با پررویی اروپایی ها مقابله کنیم؟ کجا باید نشان دهیم ناراحتیم؟ کی میرسد وقتی که ما تعیین تکلیف کنیم؟

فرش قرمزتان را جمع کنید...
بوی خون می آید...

والسلام

..............................................


بعدنوشت: تقدیم به وزیر امور خارجه فرانسه


ماهـ نوشت: دشمن - همان‌طور که گفتم - هیچ‌وقت غافل نیست. در بهترین حالات، با مسائل جهانی، با روابط بین‌المللی، در مواجهه با شیرینترین لبخندهای دیپلماسی، در مبادله گرمترین درودها و سلامهایی که مسؤولان و رؤسای سیاسی دنیا به یکدیگر تحویل میدهند، در هر کدام از آنها باید مراقب دشمنی باشند؛ چون عالم دیپلماسی و روابط بین‌الملل و مسائل جهانی، عالم صفا و صداقت که نیست. دشمن، همان عنصری است که میخواهد یک ملت و یک کشور را از ابزارهای اقتدارش تهیدست کند..۱۳۷۸/۰۱/۲۵